nosta asha: depresyonun sarışın tonu: marilyn monroe

nedendir bilmem marilyn monroe denilince aklıma ilk düşenler; kırmızı dudaklar, uçuşan pamuk beyazı bir elbise, sarı saçlar, akıllara zarar bir güzellik değildir. istisnasız her fotoğrafında ılık bir "hüzün" çarpar benim gözüme. belki de dünyanın en büyük hüznü.

bugün öylesine elime geçen alelade bir dergide, bir cümlesini okudum. abartmayı pek severim ben, ağlamadım da, bu kez yalan yok, ağlamak geldi içimden. haklıymışım, dedim. benim gözlerinde gördüğüm sahiden hüzünmüş.

"bir hataydım ben. annem beni istemiyordu. sanırım beni iç istemedi. herhalde ona engel oldum. boşanmış bir kadın, bir erkek bulmakta zaten yeterince sorun yaşıyor, hele ki babasız bir bebeği olan kadın.. dilerdim, hala dilerdim ki; annem beni istemiş olsun.."

hamiş: ekşi'ye göz atarken, takılı kaldım. montgomery clift, marilyn monroe için, "dünyada benden sonraki en hüzünlü kişi" demiş..

Şifacı

''...çünkü kendim olmazsam, onların istediği kişi oluyorum ve onların olmamı istediği o insana hiç katlanamıyorum ve onların olmamı istediği o dayanılmaz kişi olacağıma hiçbir şey olmayayım ya da hiç olmayayım daha iyi diye düşünüyorum. ‘çok çalıştı ve yıllar sonra biraz başarılı oldu’ dedikleri kişi oluyorum ve daha kötüsü ben de kendimi başka türlü göremediğim için, bu hiç sevmediğim kişilik etimin üstüne çirkin bir deri gibi yapışıyor ve biraz sonra, onlarla birlikteyken ben kendimin değil bu kişinin sözlerini söylerken yakalıyorum kendimi ve akşam eve döndüğümde olmak istediğim kişinin sözlerini nasıl söylediğimi kendime işkence etmek için bir bir hatırlıyor, mutsuzluktan boğulacak gibi oluyorum.."

nosta asha

17 Temmuz 2010 Cumartesi

depresyonun sarışın tonu: marilyn monroe

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder